یکی از لذتبخشترین خوابها، خواب سر سجاده، بعد از نماز صبح است. چادر را بکشی روی خودت، همانجا کنار مهر و تسبیح سرت را بگذاری زمین و خوااااب.
این مدل خوابیدن هم، کاملا زنانه است. ندیدهام یا نشنیدهام که مردها هم بعد از نماز صبح، سر سجاده بخوابند.
اصلا اگر سجاده داشته باشند! وگرنه که عموما یک مُهر سیاه شده، از یک جایی پیدا میکنند میگذارند روی قالی و اللهُ اکبر. سجاده؟ جانماز؟ این سوسولبازیها چیست؟
تازه اگر موقع مرتب کردن خانه، مُهرهای بیشماری که روی پاتختی، گلمیز، جاکفشی، کتابخانه، میزتحریر، میزآرایش، میزاُپن، میزتلویزیون، پنجره، طاقچه یا هر سوراخ سمبهی دیگری گذاشتهاند را جابهجا کنی، صدایشان درمیآید که: «کی هی مُهرها رو برمیداره؟!!!»
خلاصه که خوابیدن سر سجاده، لذتی برابر با خوابیدن توی حرم دارد. البته اگر توی حرمها بگذارند کسی بخوابد. نمیخواهم ماجرای خوابیدن توی حرم را هم مثل ماجرای سجادهی آقایان کش بدهم. همه سینه سوختهاید دیگر میدانید چه میگویم! D: